Maar het is ook het is ook heel zwaar als je altijd jezelf bent en ineens iemand anders moet zijn.
Als je altijd al in de tweedekamer zat om je mening te geven en tegen geluid liet horen en het nu allemaal ineens zelf mag weten.
Dus ik snap ook dat het niet lukt, wij allemaal snappen dat, en dat is ook niet erg.
Soms doe je gewoon iets waarvan je denkt dat het wel lukt, maar eigenlijk kom je er achteraf achter dat het helemaal niet lukt.
Of je stopt er gewoon mee omdat je je zin niet krijgt.
Het eerste trucje is gewoon triest.
Het tweede trucje is sabotage, het soort sabotage wat je NATO baas maakt.
En opzicht is dat ook niet erg.
De koning mag er sinds 2012 formeel gezien niets meer van vinden.
De Raad van State begint daarmee te lijken op een formalig rector die nu af en toe slechts toetsen nakijkt voor lenende-pech-studenten die met de vierde herkansing bezig zijn.
Maar het kamerlid mag meer en kan veel meer.
Alleen misschien niet, met een fractie iets makkelijker, met een kabinet iets gangbaarder en met draagvlak onder het volk lukt alles.